BAZEN

Konuşmak istiyorum durmadan içimde ne varsa ne biriktiyse ama sonra vazgeçiyorum. Kimseye bir şey demeden vazgeçiyorum anlatmaktan ama içimde öyle bir boşluk öyle bir sancı başlıyor ki söylemediklerim aklımda içimde kalınca pişman oluyorum her defasında . Hep aynı soru '' NEDEN BEN '' kırılıyorum her defasında tek suçum insanlara değer verip onları kollamak onları sarıp sarmalamak mı ? Sanırım bu evet evet kesin bu herkese
iyi davrandığım sürece hep içimde bir acı olacak. 
Annem çocukken hep derdi:
- Sana zarar verenin sen karnını doyur ki yaptığından utansın !!!

 Hayatım bu yaşıma kadar hep bu söz üzerine kuruldu. Evet yaşadığımız devirde bu zor bir şey ama ben başarıyorum her gün biraz daha fazla canım yanıyor ama ben böyle büyüdüm elimden ne gelir. Bazen de diyorum ki kendi kendime söyle içinden geçenleri bırak onun canı yansın o kırılsın bir defa da sonra yine vazgeçiyorum ve bir '' BAZEN'' daha ekleniyor hayatınıza son yaşadığım olaydan sonra '' BAZEN'' de işe yaramadı. O gün doğru bildiğimi söyleseydim ve kırılmasından korkmasaydım eğer vazgeçerdi belki gitmekten.Şimdi o yok yanımda belki de bir on sene oldu onu görmeyeli ama hala ''BAZENLERİN'' etkisi var üzerimde ama artık aklıma geleni değil içimden geleni söylüyorum herkese. Sevdiklerime sevmediklerime ben rahatım deneyin bence.

Şimdi yeni bir anne sözü daha ;
'' İÇİNDE KALIP ŞİŞECEĞİNE DIŞINA SÖYLE KARŞINDA Kİ  ÇATLASIN ''

Tepkiler:

{[[''],['']]}